Je eigen kinderen: je grootste geschenk én je grootste uitdaging?

Zeker weten dat je niet de eerste ouder bent die dit zo ervaart!

Kinderen kunnen als een spiegel zijn en je heel erg confronteren.

Kinderen kunnen precies dát raken waarvan je allang vergeten was dat het je aandacht nodig had.

In de Compassie Club kun je op adem komen.

Jezelf beter kunnen volgen, aandacht geven aan wat gezien en gehoord wil worden en meer ruimte van binnen krijgen.

Zodat je kunt kiezen wat voor ouder je wilt zijn.

Zodat jij je kind kan geven wat ieder kind verdient:

een veilige basis met liefde en begrenzing.

Situatie

Vrijdagavond 18:00u. Een lange werkdag, maar tevreden dat het me toch gelukt is om nog iets lekkers én voedzaams te koken. Mijn peuter denkt daar anders over. Het bord eten ligt demonstratief op de grond en hij zegt dat hij niet wil eten. Ik begin nu van binnen te koken.

Een golf van spanning en steen in mijn maag. Waarom doet hij dit nou? Ik trek dit echt niet.

Een boos deel in me neemt het over. "Nu is het klaar. Jij gaat gewoon eten wat ik gemaakt heb!" komt er dreigend uit mijn mond.

Peuter schrikt van mijn boze uitval en begint te huilen.

Nu voel ik schaamte. Zie je wel, je bent te streng. Je verpest het zo.

Ik schiet de andere kant op en vraag of hij dan liever een boterham wil eten?

Van binnen voel ik me verscheurd: heen en weer geslingerd tussen streng zijn en het goed willen maken. Ik eindig met schuldgevoel en uitputting.

Herkenbare situatie?

Lees onderaan verder voor een alternatief

Kennismaking

Je bent nieuwsgierig naar de combinatie van IFS en/of Verbindende Communicatie

Hoe zit dat met die innerlijke delen? Waarom weet ik rationeel prima hoe ik rustig kan reageren maar werkt het in de praktijk toch anders? Waarom lijkt het wel of ik vanuit twee verschillende kanten kan reageren?

Regelmatig bied ik een korte kennismaking aan met IFS en/of Verbindende Communicatie. Een vrijblijvende manier om te ontdekken of het iets voor jou is waar je verder mee zou willen verdiepen. Natuurlijk is het ook fijn om te ontdekken of je met mij persoonlijk een klik voelt.



Een mooie eerste stap als je nu denkt "Zou dit wat voor mij zijn?"

Compassie Club met andere ouders

Je weet dat het anders kan — maar in het moment lukt het niet.

Om de week kom je samen met een kleine groep ouders. We maken ruimte voor wat jou raakt in het ouderschap, zonder oordeel en zonder druk om het ‘goed’ te doen.
Herkenbare situaties die niet de schoonheidsprijs verdienen, leer je bekijken vanuit een IFS en Verbindende Communicatie-perspectief.

Na 8 bijeenkomsten is het resultaat van jouw aanwezigheid in de Compassie Club dat je minder automatisch reageert, meer plezier en speelsheid voelt als ouder en een concrete toolbox hebt voor rustiger en bewuster ouderschap.

Een vervolg naar meer verbinding met jezelf én je kind.

Individuele Compassie voor ouders

Je wilt vrij zijn om als ouder te reageren op jouw kind zoals het past bij wie jij nu bent.

Individuele IFS-sessies zijn voor ouders die er klaar voor zijn om het verleden niet langer mee te nemen in hun dagelijks ouderschap en oude patronen te doorbreken. Je mag stoppen met (nog) harder werken aan jezelf, er is tijd om te helen wat ooit geen ruimte kreeg en vandaaruit een meer Zelf-geleide ouder te zijn.

We onderzoeken wat jou raakt als ouder en hoe je hier vanuit rust, stevigheid en zelfbewustzijn op kunt reageren. Voor deze persoonlijke IFS-sessies gebruiken we Verbindende Communicatie voor de vertaling naar je ouderschap in de dagelijkse praktijk.

Na een periode met IFS-sessies, afgestemd op jouw tempo en behoefte, voel je je zelfverzekerder, reageer je minder impulsief en heb je meer vertrouwen in jezelf als ouder, zelfs in uitdagende situaties.

Zodat jij kunt opvoeden vanuit wie je nu bent, met compassie voor je verleden.

Individuele Compassie voor iedereen

Wil je IFS-sessies bij me volgen en speelt het ouderschap niet direct een rol in jouw leven? Ook dan ben je van harte welkom!



Eindelijk voelt mijn dochters nabijheid fijn!

Mijn eigen ervaring: Als baby wilde mijn dochter alleen slapen als ze mijn nabijheid voelde. Hoewel ik haar behoefte volledig begreep, kreeg ik het benauwd van zo weinig ruimte. Ook toen ze ouder werd, kwam ze graag aan me plakken en voelde het voor mij of ik haar nooit genoeg nabijheid kon geven, zonder over mijn eigen grenzen te gaan. Dan zei ik toch weer net te kribbig dat ik er geen zin in had en voelde ik me meteen weer schuldig als ik haar geschrokken ogen zag. Wat was ik voor een moeder, dat ik mijn kind niet het liefst dichtbij me had? In mijn onzekerheid vroeg ik me dan af of ze ondanks al mijn inspanningen dan toch niet veilig gehecht was? Het kwam goed in het jaar dat ze 12 werd en ik eindelijk ontdekt had wat er nodig was...

Isabelle van Alebeek

 Compassie Club

Met een puber die verdacht op een jongere versie van mijzelf lijkt, liep ik vast in steeds dezelfde discussies. Heel vermoeiend. Ik reageerde of te streng of het leek me verstandiger om dan maar helemaal niet te reageren op haar. De IFS-sessies hebben me geholpen om te begrijpen wat er in mijzelf gebeurt op die momenten dat ze me weet te raken.

In plaats van te focussen op het gedrag van haar, hielp Isabelle me om te kijken naar mijn eigen beschermende delen en oude pijn die werd aangeraakt. Dat gaf inzicht en op een bepaalde manier ook rust.

De combinatie met Verbindende Communicatie was voor mij goud: ik leerde duidelijke grenzen stellen maar wel menselijk te blijven en spreek mijn behoeften nu uit zonder verwijt.

Mijn puber is nog steeds dezelfde, maar ik voel me niet langer uit het veld geslagen als we in conflict komen.

Tess

Ergens had ik wel zo'n vermoeden dat mijn gebrek aan geduld terug te vinden was in hoe het bij ons thuis vroeger ging. Voor mijn kinderen wilde ik het anders: niet de vader die zich terug trok of er zich vanaf maakte met een lompe grap, als er eigenlijk steun en begrip nodig was.

Ja, ik ben mezelf tegengekomen. Confronterend, maar niet veroordelend. Het heeft me gebracht dat ik wél kan dealen met de intense emoties die jonge kinderen nu eenmaal ervaren. Dat ik er voor ze kan zijn, zoals ik had gewild dat mijn vader er voor mij geweest was.

Pim

Voorbeeld Zelf-geleid ouderschap

Dezelfde situatie. Het bord eten ligt weer op de grond.

Ik voel de irritatie opkomen maar nu herken ik het: Ah, daar is mijn controlerende deel. Het wil orde. En daar is het deel in mij dat bang is dat ik faal.

Ik adem diep. Ik hoef niet meteen te handelen.

'Je wilt dit niet eten, hè? Hm, lastig...' zeg ik rustig tegen mijn peuter.

Nog steeds voel ik spanning van binnen, maar die stuurt me niet meer volledig.

'Dit is het eten wat er vanavond is. Je mag kiezen hoeveel je eet.'

Terwijl Peuter moppert, blijf ik kalm. Van binnen voel ik het verschil met hoe ik me eerder voelde:

• Minder strijd
• Minder schaamte
• Meer vertrouwen dat ik dit aankan

Ik reageer niet meer automatisch vanuit mijn delen. Ik reageer vanuit een plek van rust en helderheid.

'Zullen we samen een toetje maken?' kan ik zelfs voorstellen als Peuter klaar is met eten.



Er is weer ruimte voor plezier!